1 Digitale identiteitscrisis.

Mon, 31 Oct 2005 10:03:33 GMT

Toch maar terug; irrelevantie.

Dit is uiteraard onderdeel van een groots plan. Ik kan daar nu nog niets over kwijt.

:(

Sat, 29 Oct 2005 15:30:30 GMT

Er zit een kind in m'n soep :(

Over hoe ik mezelf graag voor de gek houd(, en meer van die ongein.)

Thu, 27 Oct 2005 23:02:56 GMT

Dat vind ik nu zo verfrissend aan woorden, je kunt er alles zo boeiend en aanzienlijk mee maken als je wilt. Het onderscheidt hen die vloeken van hen die blasfemeren en hen die een pisbak zoeken van degenen die een publiek urinoir gebruiken. De verkoopster die haar kleding ziet als haut couture beïnvloed door de modernistische tijdsgeest zal in een exclusievere winkel willen werken dan zij die het aanbiedt omdat de Olsens het dragen. Zo is ook het feit dat ik menig avond (c.q. nacht, soms ook de ochtend en middag) doorbreng - alleen - met een fles goedkope drank, mijn supermarktdrama's van die dag overdenkend, geenszins een treurige bedoeling maar des te meer een wezenlijk onderdeel van een decadente levenswijze. Met een gedurfde nonchalance graai ik in de tweedehands boekenbak van de bibliotheek en vergelijk met opgeheven hoofd de prijzen die achterin gekrabbeld staan. God wat voel ik me bourgeois, heerlijk, bij vlagen enigszins avant-gardistisch zelfs. "Ik denk erover een autarkisch bestaan te leiden" zei ik laatst nog tegen K., die mijn ontboezeming beantwoordde met "maar wil je nog bier?" Dat weekend nam ik ontslag bij een baan die ik eigenlijk al weken (of maanden, mijn tijdsbesef is niet meer wat het was) terug in stilte beëindigd had om dit vervolgens na twee dagen schoorvoetend weer ongedaan te maken. Minimalisme is niet aan mij besteed, zou ik later op mijn arm noteren.
Wat een extraordinaire persoonlijkheid zo anders maakt dan een arbitraire persoonlijkheid zit hem grotendeels in de bewoording en dat is nu net het verschil tussen mij en de zwerfneger die me al zittend in het exterieur van Leiden Centraal om een vuurtje vraagt. Duidelijk ontdaan schudt hij met zijn defecte aansteker heen en weer. Zijn noodkreet wordt door mij direct begrepen, hij wordt voorzien en ik luister gemaakt geïnteresseerd naar een relaas over oplichterij door de staat. "Dat is vrij evident" roep ik hem lachend na. Mijn dag is weer goed.

Wat kan ik zeggen,

Wed, 12 Oct 2005 23:06:45 GMT

het zijn rumoerige tijden. Er gebeurt veel. Het leidt nergens toe, maar dat terzijde. Ik lag in het ziekenhuis naast een oorlogsveteraan met een gordijntje. Ik zou er lang over kunnen uitweiden, maar nee, hij viel in slaap. Hij had honger en viel in slaap. Dat was niet de bedoeling. Wel ja, ik ben niet zo goed met pillen, of, poeders in een zakje. Wat jij wilt. Het liefst neem ik ze allemaal tegelijk, of juist als het niet mag. Dat is nu eenmaal mijn pleziertje, mijn opstandige moment. Later heb ik maagpijn en hang ik boven de wasbak, waar ik vervolgens oprecht verontwaardigd over ben, want zo ben ik dan ook wel weer. Niettemin, vanavond had ik het leuk. Tevreden drink ik het restje wijn op dat je hier liet staan en geniet van de dode hortensia van de buurman, waarvan ik vermoed dat het een orchidee is. Zeker weten doe ik het echter niet. Morgen word ik lid van een videotheek, voor het eerst in mijn leven. Ik vind het reuze spannend.

Och kinders,

Sat, 08 Oct 2005 11:22:23 GMT

wat gaat de tijd toch rap. Zo ben ik enkele dagen terug tegen alle verwachtingen in voor een schaamteloze twintigste maal verjaard. Geen slingers, geen feestje, laten we het niet erger maken dan het al is. Nee, ik feliciteer mezelf wel hoor. Hier, een pil in je roomsoes. Ik probeer hem met mijn nagel - ik moet ze knippen, hoognodig - er verder in te drukken. Het lukt niet. "Je moet ze eerst ontdooien" en "je ziet er slecht uit." Oh. Of ik geen vrienden uit had moeten nodigen. Ja eh, weet niet. Nee, dank je ik hoef geen taart. Ik zie de grappige aardbeitjes ja. Oh. Dinsdag moet ik naar de kaakchirurg, "ze gaan je je verstand ontnemen." Grapje hoor, haha ah. Sta mij bij.

Hier had een foto kunnen staan.

Het leven lacht me toe.

Wed, 28 Sep 2005 14:27:17 GMT

Dat wil zeggen, de krullenbol bij de balie van Polikliniek Zone B1-P. Alsof ik niets doorheb ga ik af op een bankje, het middelste bankje, dat recht voor de receptie tegen de muur aan geplaatst is. Ik besluit namelijk - onterecht uiteraard - 'hard-to-get' te spelen. Laat haar de eerste stap maar zetten. Al neerdalende op mijn houten zetel wapper ik enigszins opzichtig in het rond met mijn uitnodiging; een brief in een rode envelop die ik de avond tevoren nog onverhoopt uit een bord worteltjes met champignonnen heb gevist. Ze begrijpt de hint - ik verheug me - trekt haar kleding recht en stapt op me af. "Je bent er al." Een juiste constatering, ik was er inderdaad al.

We moeten enkele gangen door. Ze wijst nog wat dingen aan en ik doe alsof ik me ervoor interesseer. Kamertje in, kamertje uit. Om de aandacht wat af te leiden maak ik een grap over darmpoliepen. Een slechte grap - en dat is nog een understatement - eigenlijk is het meer een losse opmerking, een anticlimax waar zo zorgvuldig elke vorm van humor uitgezogen is dat je er vrijwel iedere sfeer mee kunt verpesten. Het is dan ook meteen een test. Ze lacht, slaagt ervoor met de vlag, de wimpel en het fluwelen sjaaltje dat tot haar zichtbare genoegen bij haar broek matcht. Ze wil iets van me, dat kun je zo zien. Lichaamssappen; mijn bloed en mijn speeksel. Dat wordt namelijk mijn nieuwe inkomstenbron, tabletjes slikken, bloed af laten nemen, kruisjes ("geen streepjes") zetten en in buisjes spugen. Ik geniet.

Nieuw kamertje, dit moet haar kantoor zijn. Uit één van de lades van het bureau komen twee buisjes tevoorschijn die voor mijn gezicht gehouden worden, gevolgd door een tweetal dopjes. Ze doet voor hoe de dopjes op hun onderlichaam moeten, daarbij vaststellend dat het past. Ik bedenk me hoe ze waarschijnlijk met een gelijke verbazing dezelfde conclusie trekt in een laatste poging om met haar man - een trouwring en geen babyfoto's aan de wand - zonder IVF voor haar veerstigste alsnog dat langverwachte kind te krijgen. Dit doet me deugd, en ik geef dan ook een glimlach prijs, daar ik van mening ben dat je het vooral niet moet nalaten om de spaarzame momenten waarop je jezelf bijzonder jolig vindt te koesteren. Ook zij geeft haar tanden bloot, sommige mensen zijn ook zo gemakkelijk. "Hierin spugen, achtmaal daags, twee dagen lang."

Nu is het enkel wachten tot het grote geld binnenstroomt, ik zeg het jullie. Dan kan ik weer nieuwe platen kopen en daar kiekjes van plaatsen op het internet. Misschien kan ik me zelfs wel weer eens een bezoekje aan de kapper veroorloven. Wat een genot, wat een heerlijkheid! Ik loop over van vreugde.

Bedwing mij.

live vanuit belhuis kebabazzouzi

Sat, 03 Sep 2005 15:38:03 GMT

computer: dood

iemand nog betaalbare suggesties,
eh
?

*

Tue, 23 Aug 2005 18:29:59 GMT

o materialisme, waarom woelt ge toch telkens met den plakkerige vingers door mijn haar.

PLAATJE DRAAIEN (L)(L)(L)

Sat, 20 Aug 2005 13:19:41 GMT

IK HEB EEN PLATENSPELER NU KOM IK NOOIT MEER MIJN HUIS UIT :)<3 33 3rr8ur33 .

i feel so human. take off my nose plz.

Wed, 17 Aug 2005 11:46:40 GMT

(i'm waiting for strange things to happen.)

uit het leven gegrepen.

Tue, 09 Aug 2005 16:26:27 GMT

in een dolle bui heb ik zojuist de kleuren van de linkjes op dit interessante weblog van oranjerood in tomaatkleur veranderd. ik zie het verschil niet zo goed. wie zich geroepen voelt mag me er toch complimentjes over geven.

leuk hoor, huisgenoten.

wat ik me feitelijk dus afvroeg,

Mon, 08 Aug 2005 14:12:33 GMT

hoe luidt nou het voltooid deelwoord van updaten?

i killed my lovers now i feel so sad.

Mon, 08 Aug 2005 11:18:12 GMT

dit is een aardbei in een toiletpot. dat is zeer artistiek. ik geloof dat ik ga grienen.

Om een onverteld verhaal kort te maken,

Wed, 27 Jul 2005 19:25:37 GMT

ik zou het beslist vaker over kaaklijnen moeten hebben.

voor de roepinglozen onder ons.

Tue, 12 Jul 2005 23:34:23 GMT

Hé, jij bent een hele kei zeg! Je hebt maar liefst 7 vliegjes gevangen. Bijna alle vragen goed. Jij bent een hele deskundige WATCHER! Zeg, mag ik nu aanvallen op die heerlijke vliegjes?

wat doen jullie zoal 's nachts? ik vang digitale vliegjes voor dikke discodansende kikkers :):):)

lofdicht.

Wed, 06 Jul 2005 15:04:52 GMT

de zon schijnt. ik ontving een brief.
geprezen zijt de zendster.

we don't need no education.

Mon, 04 Jul 2005 03:06:24 GMT

isketch is my life. ik heb een credit-card besteld,
de wereld krioelt aan mijn voeten < / 3

Roadmovie.

Thu, 30 Jun 2005 21:05:12 GMT

Maar dan zonder de movie. "Wel road though." De autobahn om precies te zijn, met het vehikel van adeleide wiens gewaardeerde aanwezigheid uiteraard ook niet zal ontbreken. Het is de bedoeling dat we de hotspots van oostelijk Duitsland en delen van Polen (Wroclaw is het Parijs van de toekomst) en Tsjechië zullen bereiken, maar waar we uiteindelijk terechtkomen hangt af van hoe goed adeleide de kaart leest en of we voldoende bezinegeld overhouden. Ik voel me nu dan ook erg bohémien. Binnenkort gaan we alvast cassettebandjes samenstellen met feestelijke meezingers voor onderweg (wie heeft er nog een gouden tip?! de spice girls hebben we al) en een voorraad kaas en zakdoekjes inkopen want ook buiten Nederland heb je natuurlijk wel eens last van een snotneus. Ik leid een enerverend bestaan.

Om te vieren dat ik me weer eens in leuke, impulsieve plannen stort hier nog enkele 'funny gifs' die ik speciaal voor jullie heb geselecteerd:

"It's nice when your lizard pops up to say hello in the middle of the day."

Edit: Zojuist heb ik mijn sok gescheurd. Ik denk dat ik voortaan mijn spannende updates maar wat vaker alleen voor vrienden ga posten want dat maakt me wat meer exclusief.

ik weet niet wat te zeggen.

Mon, 27 Jun 2005 20:31:26 GMT

mijn eerste fansign! en nog meteen een uiterst elegante ook. love you doll <1234 etc. parkpop was ok, al wilde niemand mij geloof ik spotten. ik at een kroket en nu ben ik dik. zzz.

qqqqQqqQqqqqqqQq.

Thu, 23 Jun 2005 21:43:49 GMT

de 'q' doet het nog.

zaterdagnacht.

Sat, 11 Jun 2005 22:13:29 GMT

ik ben een beetje treurig. hoe komt dat toch, hoe komt dat toch.

http://www.babybrabbel.org

Sat, 04 Jun 2005 15:59:41 GMT

Uitslag online zwangerschapstest voor Erik-Jan

Wanneer jouw cyclusduur korter is dan 20 dagen,
heeft er misschien geen eisprong plaats gevonden.
De kans op een zwangerschap is hierdoor aanzienlijk minder.
Wil je op dit gebied meer duidelijkdeid neem dan contact op met jouw arts.

Verder zeg je dat je moe bent of veel wil slapen, en wat zwaarder bent geworden, en
dat zijn symptomen die bij een zwangerschap horen.

Wanneer het zo is dat je
1) last van stress hebt
2) een te laag gewicht hebt
dan kunnen deze dingen je cyclus in de war brengen
en er toe leiden dat de menstruatie wegblijft.

Vrouwen die niet zwanger willen worden maar gemeenschap hebben zonder voorbehoedsmiddelen te gebruiken, hebben een kans van 85% om binnen het jaar zwanger te raken. Als je gewoon gemeenschap blijft houden zonder voorbehoedsmiddelen dan is de kans dus groot dat je zwanger raakt.

Je hebt 0.1% kans dat je zwanger bent.

DE TEST IS NEGATIEF

Testresultaat uitprinten.

ik ben helemaal vergeten mijn leed publiekelijk te delen. deze hadden jullie nog tegoed:

Thu, 02 Jun 2005 20:42:27 GMT

Geachte heer Van Maarseveen,

Naar aanleiding van uw sollicitatie naar een functie bij Zeeman
textielSupers moeten wij u helaas mededelen dat wij in de omgeving van uw
woonplaats geen passende functie hebben die aansluit bij uw kennis en
ervaring.

Wij danken u voor de getoonde interesse in onze organisatie en wensen u
veel succes bij eventuele verdere sollicitaties.

Met vriendelijke groet,

L. Langereis
Zeeman textielSupers B.V.

ik ben een echte man, yo.

ik ben een ultiem gelukkig mens.

Wed, 25 May 2005 10:53:06 GMT

zo gebeurt het dat ik soms dagen achtereen mijn huis niet uitkom, niemand spreek en apathisch op de bank onder een alcoholroes het einde van de dag afwacht. vandaag echter maakte ik een opleving mee die zijn weerga niet kende, want door een mij nog onbekende reden kreeg ik opeens veel meer geld dan verwacht gestort en nu heb ik dus een Silver Croque Monsieur gekocht.

in tegenstelling tot wat jullie allemaal denken is de Silver Croque Monsieur geen ordinair dertien-in-een-dozijn-broodrooster. allerminst zelfs, ik ben de trotse eigenaar geworden van een 'broodrooster en tostiapparaat in één met een extra brede broodsleuf waar ook (gesneden) stokbrood in past.' dit dient men niet te onderschatten, des te meer ook omdat ik tot twee keer toe naar de winkel moest aangezien die belhamels van de Block in eerste instantie geen 'set toastklemmen' bij mijn wonderapparaat hadden gegeven. hoe moet ik verdomme nou gelukkig worden zonder toastklemmen? wat een idioten. overigens luister ik al een half uur lang de tophit 'Bomen zijn relaxt' van ene Luuk en Gijs, en over tophits gesproken wil ik weer zo’n vriendenboekje hebben met een catchy voorkant zoals deze hier:

zodat ik van al mijn vriendjes hun lievelingsdier en grootste wens weet. dat wordt gegarandeerd een dolle boel. mijn buurman is alweer aan het timmeren, iets wat hij de godganse dag doet en ik vermoed dat hij een tijdmachine maakt, want je studeert nu eenmaal archeologie of niet he. en dat herinnert me eraan dat ik ook nog steeds een afspraak moet maken met de om mijn huishoudrama's te bespreken en te overleggen wat ik nou eigenlijk van plan ben, wat ik natuurlijk nog niet weet, en ik moet ook nog een aantal belangrijke brieven sturen en e-mails, maar ik heb het uiteraard erg druk. met websites bekijken bijvoorbeeld, want ik ontdekte laatst dat er in mijn idyllische geboortedorp Bodegraven voor het eerst in de geschiedenis een 'Open Air Popfestival' plaatsvindt met een divers programma van 'up tempo ska' tot aan 'snoeiharde metal'. ik weet niet zo goed of ik nu moet lachen of moet huilen, wellicht moet ik er maar als vrijwilliger gaan werken om gratis 'alchehol' te krijgen ofzo. ook ben ik voor de 341e keer aan een zelfstudie Duits begonnen en heb ik zojuist waterstofperoxide over mijn hand gegooid en nu heb ik dus allemaal witte uitslag, wat waarschijnlijk erg besmettelijk en livejournal-overdraagbaar is, "hihi", maargoed; een ULTIEM GELUKKIG mens dus. om dat te vieren wil ik eigenlijk ook een keer stukken uit mijn haar wegknippen of –scheren en dan wel zien wat het wordt om uiteindelijk te concluderen dat ik er niet uitzie en mezelf weer dood kan wensen, maar ik ben een beetje een nerd en eindig nog eerder met een Toni Pony in m'n haar :(

nou, dat was weer gezellig. nu ga ik even fijn brood roosteren en kijken of er al wat kruimels op de kruimellade van mijn Silver Croque Monsieur liggen (L).

een weddenschap.

Fri, 20 May 2005 14:20:06 GMT

Het waren momenten als deze die de taartschep de glorie verschaften van zijn bestaan. Wanneer hij uit de kast werd gehaald - een groot houten gevaarte voorzien van menigerlei snijwerk tot in de kleinste details, die zijn plaats in het huis al innam lang voordat de huidige bewoonster dat deed - en gezet werd op het glazen plateau dat het middelpunt vormde van het vertrek.

Normaliter ging de taartschep, die al vele generaties taartschepgebruikers aan zich voorbij had zien gaan, gebukt onder de overweldigende aanwezigheid van het porseleinen serviesgoed dat zowel voor als boven hem stond op de vele eikenhouten planken, met geen waterkring bevuild, en zodoende hem het uitzicht de ruimte in ontnamen. Sierlijk gepolijste schalen uit verre streken, die de meid des avonds vulde met aardappelen, vlees en groenten - overgoten met een variëteit aan sauzen – borden van groot naar klein, afgewerkt met bladgouden randen in de vorm van bloemen en krullen en barokachtige motieven die hun evenbeeld niet kenden, als ook soepkommen, statig als koningen, schenkbekers en dessertschaaltjes, elk prijziger dan menig burgerservies bij elkaar. Alle werden dagelijks gebruikt - in hoeveelheid afhankelijk van of de vrouw des huizes zogeheten vriendinnen genodigd had - met alle voorzichtigheid die ze zich door hun fraaie verschijning toeëigenden. En mocht het zo zijn dat een meid er één brak, zij het met opzet, zij het per ongeluk, dan waren diens dagen in het huis met de vele gangen spoedig geteld. Zo kwam het dat er al vele dienstmeiden gekomen waren en gegaan, tot aan de huidige die met haar delicaat wiegende heupen nog nimmer wat gebroken had.

Dan waren er verder de koppen, met oortjes als porseleinen bruggen begroeid met klimop, staande op schotels die aandeden alsof ze rechtstreeks uit één der pompeuze paleizen uit vergane tijden afkomstig waren, en ovaalgevormde borden met verhoogde randen die een kil bed boden aan veelkleurige confituren en bonbons met rode strikken. Telkens verschenen zij ten tonele wanneer mevrouw bezoek had van dames, veelal oudere dames, in weelderigheid aan haarzelf gelijk. Zij verlieten weliswaar minder vaak de schaduwrijkheid van de kast, maar áls het dan toch gebeurde genoten zij wel meer pikante taferelen dan het dagelijks gebruikte vaatwerk ooit vernemen zou. Werden er tijdens de pretentieuze diners die eens in de zoveel tijd gehouden werden en immer om stipt zeven uur hun eerste gang verwelkomden, enkel de oppervlakkigste conversaties gevoerd over de gebeurtenissen van alledag, tijdens de theevisites liet de vrouw des huizes haar andere, zelfzuchtigere, kant zien, ware het op een uiterst gedistingeerde wijze. Want de koppen, schotels en ovaalvormige borden wísten hoe groot haar eerzucht was en haar niet te stillen honger naar rijkdom om de leegte die haar leven leidde te vullen, en hoe zij het altijd presteerde op een elegante manier manipulatief te zijn en zo te krijgen wat zij wilde.

Zo ook de taartschep, om zijn zilveren handgreep geroemd en ingelegd met enkele dure stenen, die, hoewel hij soms weken enkel glom van de zilverpoets van achter de anderen met wie hij de kast deelde, lijdzaam moest afwachten, maar meer wist van de huidige bewoonster van het huis dan enig ander stuk servies en zelfs meer dan de meid die het tot haar hobby gemaakt had te luisteren met haar spitse oren aan de deur. Telkens namelijk wanneer er iets belangrijks te gebeuren stond ontbood de vrouw, gekleed in rokken van het duurste zijde en behangen met de prachtigste juwelen, aan de meid een doos tevoorschijn te halen, waarna zij zelf naar de kast toeschreed en met haar slankere vingers de taartschep tot zich nam en zich zette op de pompeuze sofa afwachtende op de meid met de wiegende heupen.

Nooit lachte de vrouw, niet wanneer zij alleen was gedurende de dag – aanschouwende haar voor het oog oneindige collectie aan boeken, kunst, sieraden en overige rijkdommen, of dinerend in het sobere kaartlicht, alleen, weigerend de tafel te delen met de meid die uit de lagere kringen van de maatschappij afkomst was, doch eveneens niet wanneer zij dineerde met kennissen die haar feitelijk vreemd waren of converseerde met de dames van de thee. Zij toonde nooit enige affectie, wanneer één van haar minnaars haar bezocht, haar legde op de bank en langzaam haar rokken afstroopte, haar decolleté becomplimenteerde en zich met zijn naakte lichaam aan het hare tegoed deed. Zij vertrok geen spier wanneer diezelfde minnaar, doorgaans een goedgeklede man die haar leeftijd vaak met ongeveer een tiental jaren overtrof, haar een enveloppe toestopte, enkele lief bedoelde woorden toefluisterde en het huis verliet, gebracht tot de voordeur door de zwijgzame meid. Enkel lachte zij, genoot zij, wanneer de meid de kamer verlaten had en zijzelf de doos opende, het deksel loshaalde en met behulp van de taartschep een stuk nam uit het ronde geheel om haar vingers te dopen in de zachte zoetheid. Ze schaterde als de chocolade vegen maakte op haar egale huid en de slagroom haar handen bedekte, daar zij vorkjes onnodig achtte, zo luid dat de meid niet eens haar spitse oor tegen de kamerdeur hoefde te drukken om te weten wat er gaande was. Daarna, nadat zij een stuk tot zich genomen had en de doos weer gesloten, dan belde zij. Nimmer belde zij, behalve dan, soms een kwartier, soms een uur - met gedempte stem - en enkel de taartschep wist naar wie.

Deze dag was zo’n dag. Echter, iets klopte er niet. Nadat de meid haar de gevraagde doos gebracht had en zij zich zette op haar luxueuze bank, die zitplaats bood aan meer personen dan er ooit tegelijk in haar huis waren, opende zij doos maar haalde van achter één der kussens van de sofa een mes, plaatste het naast de zoete delicatesse in haar kartonnen Elysium, en stak een sigaret op, die zij vanonder haar zwarte rok vandaan haalde. Ze lachte niet, maar wachtte tot de meid - enigszins uit haar doen - klopte op deur en een man binnenliet met een gezicht onbekend aan de taartschep. Hij groette haar en zij noodde hem naast haar op de bank. En dat was iets wat zij nooit deed, in het gezelschap van een andere man; spreken. Enige beleefdheidswoorden wisselden zij uit, waarna de vrouw hem vroeg wat ze wilde, directer dan zij ooit gedaan had. Zij gingen staan en uit zijn jaszak haalde de man, een jongere dan de mannen die zij gebruikelijk ontving, een pakketje, of meer een verfomfaaid geheel - onhandig verpakt in servetten die van buiten het huis kwamen. Vlug stopte ze het weg op de plaats waar eerder de sigaret vandaan was gekomen en toen zij daartoe haar rok optilde en de man stotterde bij het zicht op haar jarretels drukte de vrouw, anders emotieloos in andermans gezelschap, haar mond op de zijne en reikte naar de doos, op raakafstand van de taartschep.

Minuten verstreken en zij lachte. Beheerster dan anders, maar lachen deed ze, en nadat ze weer plaats had genomen temidden van de harde kussens van de sofa sneed ze zichzelf een stuk taart, dat rood kleurde als rozen in de bloei van hun leven, en schepte het op een bord, met bladgouden randen gedecoreerd.

Verscheidene dagen duurde het tot de vele mensen die plots over de vloer kwamen verdwenen. Dagen waarin de taartschep geen spoor opving van de vrouw die zo vaak met hem schepte, die zo genoot van het scheppen als geen van zijn eerdere eigenaars dat gedaan had. Toen pas kwam de meid, straf als altijd, die met haar hagelwitte schort wiegend om haar heupen hem oppakte en plaatste in de kast, waar hij achter vlekkeloze schalen en potsierlijke schenkbeters voor eeuwig wachten zou op haar die hij beminde.